Ég fjárfesti í dásamlegri myndavél í fyrra. Sú heitir Canon R5 og er fyrsta speglalausa vélin sem ég eignast. Ég hef mest verið að mynda landslag í vetur og gæði vélarinnar eru mögnuð þar. En mig langar til að tala um hversu magnað fókuskerfið er fyrir svona dýraljósmyndunarkall eins og mig. Ég hef lítið myndað af fuglum og spendýrum ennþá, en get ekki beðið eftir að reyna enn meira á vélina og sjá útkomuna. Eins með myndböndin. Smelli inn dæmum hér á síðuna þegar ég hef skoðað þau betur.


Fyrsta fuglamyndin sem ég tók á þessa vél. Þrátt fyrir lítinn fugl með dökk augu og dökkt í kring um þau var vélin ekki í vandræðum með að finna augun.


Snjókoma. Snjókoma getur verið erfið fyrir fókuskerfi. Það fer svolítið eftir hvernig maður stillir fókuskerfin, hvort vélin fari að elta snjókornin, en á R5 er þetta akkúrat ekkert vandamál.



Þessi er tekin á móti kvöldsól um daginn.



Í gær fór ég að mynda seli. Nokkuð úfinn sjór en fókuskerfið og dásamlega linsan mín, Canon 400mm f/2,8 II eru fullkomið par. Á selamyndunum er ég með tvöfaldara, þannig að þetta er 800mm aðdráttur. Ég tók um 100 myndir af selunum og nánast allar í 100% fókus.





Og fýll í snjókomu. Hélt á linsunni í bölvuðu roki. Truflaði kerfið ekkert.





Ég nota alltaf Back-focus button í allri ljósmyndun. Ég fékk tips frá Facebookvini um að stilla sitt hvora fókusstillinguna á tvo takka aftan á vélinni. Þannig að þegar ég held öðrum inni er það fókuskerfi sem vélin er stillt á (hjá mér yfirleitt animal face detection) virkt og ef ég held hinum inni þá er einn punktur virkur, sem kemur sér mjög vel t.d. ef maður er að mynda í gegn um trjágreinar o.fl.


Sem sagt, ég er afar ánægður með fókuskerfið. Nú byrjar nýtt tímabil í dýraljósmynduninni hjá mér.

122 views0 comments

Updated: Feb 14

Einn af uppáhalds stöðum mínum á landinu er svæðið í kring um Háls og Hraun í Öxnadal. Þessi staður er svo ótrúlega fallegur á margan hátt. Hraundranginn magnaði er aðaleinkenni staðarins, en fjallið Kista, sem sést hér lengst til vinstri á myndinni er líka ógurlega fallegt.



Drangafjall er svo nyrst (lengst til hægri) á þessari mynd:



Það er gaman að ganga hring um svæðið. Tilvalið er að leggja af stað frá Hrauni, fæðingarstað Jónasar Hallgrímssonar. Gangan er ekki mjög erfið en það tekur aðeins á að þramma hring með 20 kg myndavélabúnað á bakinu. Á bak við hæstu hólana er lítill "dalur" og þar eru grasbollar sem heita Drangabollar og svo Drangagrund. Afar áhrifaríkt að vera þar undir Dranganum, eins og hann er kallaður Hörgárdalsmegin. Svona lítur Dranginn út þeim megin:



Frá hólunum fyrir neðan Hraundranga er fallegt útsýni norður Öxnadalinn og Hörgárdalinn og ekki síður í suður, en þar sjást Hraunstapar. Kiðlingshnjúkur er yfir Hraunsvatni vestanmegin og Þverbrekkurhnjúkurinn austanmegin. Þau fjöll má sjá fjær á þessari mynd.



Þegar komið er upp á Hraunstapana blasir hið djúpa Hraunsvatn við:



Hraunsá rennur úr Hraunsvatni. Hún er nokkuð merkileg, því hún rennur neðanjarðar í nokkur hundruð metra.



Fleiri myndir teknar frá hólunum og Hraunstöpunum:



Þverbrekkuhnjúkurinn er stórglæsilegt fjall. Ég stefni á að ganga á hann næsta sumar. Hann rís hátt upp úr dalnum og blasir við er ekið er suður dalinn. Skarpur Ölduhryggurinn liggur að hnjúknum að norðan.



Fleiri myndir af Þverbrekkuhnjúki:






Tilvalið er að ganga í kring um Hraunsvatn ef maður hefur nægan tíma, en það tekur drjúga stund. Ég geng oft niður að bænum Hálsi, þ.e.a.s. ef ég hef ekki hafið för þar.



Gaman er svo að ganga á frá Hálsi og aftur að Hrauni. Það er gaman að ganga um stórgrýtt hraunið þar á milli bæjanna.


Dýralíf er eins og má búast við á svona stöðum. Þegar ofar dregur eru algengustu fuglarnir þúfutittllingur, sólskríkja og heiðlóan er víða á vappi. Steindeplar, hrafnar og rjúpur sjást þarna. Straumendur eru stundum á Hraunsánni. Svo er það blessaður himbriminn. Hann er í mínum huga einkennisfugl staðarins



Eins og ég sagði þá held ég mikið upp á staðinn og hann kemur sífellt á óvart. Friðsæll en lifandi. Hrjúfur en tær. Tignarlegur en þó mjúkar línur.


Hér koma að lokum nokkrar myndir úr fyrri ferðum mínum á svæðið:



























































105 views0 comments

Updated: Nov 25, 2020

Enn á ný fórum við félagarnir á miðvikudagsrúnt.

Við vissum að það yrði heiðskírt allan daginn og fram á nótt, þannig að það var ákveðið að ná næturmyndum. Við fórum því ekkert of snemma af stað. Sólin var lágt á lofti og skuggar langir og fallegir. Við byrjuðum á einum af hinum mögnuðu dölum við vestanverðan Eyjafjörð, Svarfaðardal. Fjallasýn í Svarfaðardal er ævintýraleg. Dalurinn er alltaf fallegur.Skáldkonan Hugrún gerði ljóðið Svarfaðardalur, sem er sungið við lag Pálmars Þ. Eyjólfssonar.

Fyrsta erindi:

Dal einn vænan ég veit

verndar Drottinn þann reit.

Allt hið besta þar blómgast hann lætur.

Þar er loftið svo tært,

þar er ljósblikið skært,

þar af lynginu er ilmurinn sætur.

"Þar er loftið svo tært, þar er ljósblikið skært" - Blakksgerði í Svarfaðardal

Í síðasta erindinu stendur:

Hann er töfrandi höll,

hann á tignarleg fjöll,

þar í laufbrekkum lækirnir hjala.

Mér er kliður sá kær,

ég vil koma honum nær.

Hann er öndvegi íslenskra dala.

Þetta eru stór orð, “Hann er öndvegi íslenskra dala” en ég er ekki frá því að það eigi bara ágætlega við :) Ég er ekki mikill aðdáandi ættjarðarlaga. Finnst þau jafnan rembingsleg og byggð upp á klisjulegan hátt en ljóð Hugrúnar er fallegt eins og dalurinn.

Hér er tónleikaupptaka af laginu frá tónleikum Kórs Akureyrarkirkju.

https://soundcloud.com/user-858293603/svarfaardalur

Við þvældumst svolítið um dalinn fagra. Vetrarsólin varð meginþemað hjá okkur og það var gaman að leita að öðrum sjónarhornum.

Við félagarnir höfum áður myndað á þessum slóðum og þá vorum við mest inni í Skíðadal. Við kíktum aðeins inn í þá paradís núna líka.


Sólin sest í Skíðadal


Eftir að hafa skroppið til Dalvíkur til að kíkja á myndefni hjá Framnesi, því einstaka bæjarstæði, var ákveðið að fara í Öxnadal. Við byrjuðum á að mynda Þverbrekkuhnjúk með Öxnadalsána í forgrunni.



Við Öxnadalsá, Þverbrekkuhnjúkur fjær


Öxnadalur


Þarna var orðið andstyggilega kalt. Mér verður yfirleitt ekki kalt í svona ferðum. Oftast nóg að vera í einni góðri lopapeysu frá Ingu Salóme Egilsdóttur (ég á nokkrar æðislegar peysur frá henni), en þarna var ég kominn í úlpuna utanyfir og frostið væntanlega -15-20°. Daníel virtist samt ekki vera að frjósa á þessari mynd.


Einn hávaxinn og grannur ljósmyndari og félagi hans


Ljósaskiptin eru dásamlegur tími í vetrarmyndatöku sem á sumrin. Við hentumst yfir í Hörgárdalinn og náðum nokkrum myndum úr síðustu birtumínútunum.



Þarna va

r ákveðið að fara heim, setja meira heitt vatn á brúsana og mæta aftur á svæðið um 2 tímum seinna. Það var gáfuleg ákvörðun. Við mættum í Hörgárdalinn aftur um kl. 20 og vorum sitt hvoru megin við Hraundrangann eitthvað aðeins fram á næsta dag. Mikið klæddir í brunagaddi. En það var magnað. Og ég mun aldrei gleyma því andartaki þegar loftsteinn kom óvenju lágt á lofti og lýsti upp allan dalinn í 2-3 sekúndur. Hann náðist ekki á mynd, en ég var að taka mynd í hina áttina og það er furðulegt að sjá muninn á birtunni á myndum sem eru teknar með nokkurra sekúndna millibili. Stórkostleg upplifun.







Ég kom heim klukkan að ganga tvö um nóttina og eins og áður, þá gengur mér illa að sofna eftir svona ferðir. Þegar maður hefur séð margt sem er ólýsanlega fallegt, þá þarf maður smá stund til að melta það allt.

75 views0 comments